ابوالحسن مشکینی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

ابوالحسن بن عبدالحسین مشكینى اردبیلى نجفى عالمى فاضل و فقیهى تحریر و مدرسى بزرگ و خوش تقریر بوده است ولادت ایشان در سال 1305 قمرى در یكى از دهات مشكین شهر اردبیل واقع شده و از آنجا براى تحصیل در سال 1320 به اردبیل آمده و در سال 1328 ق مهاجرت به نجف اشرف و مدت كوتاهى درك بحث آخوند خراسانى را نموده و پس از فوت وى خدمت مرحوم آقا شیخ على مدرس قوچانى تلمذ كرده و در سال 1337 ق به كربلاء عزیمت و از محضر مرحوم آیت‏اللَّه العظمى میرزا محمدتقى شیرازى استفاده نموده و پس از فوت ایشان به نجف مراجعت و به تدریس و تصنیف پرداخته و از مدرسین درجه یك اصول گردیده و جمع كثیرى از فضلاء كه امروز از آیات عظام قم و نجف و سایر بلاد و از مراجع تقلید عصر حاضرند از محضرش استفاده نموده‏اند. مرحوم آیت‏اللَّه مشكینى در اواخر مبتلا به كسالت گردیده و براى معالجه به بغداد آمده و در روز دوشنبه بیست و هفتم جمادى‏الثانى 1358 ق در سن پنجاه و سه سالگى وفات و جنازه‏اش حمل به نجف و در جنب مقبره مرحوم علامه یزدى آقاسید محمدكاظم در مقبره صحن شریف مدفون گردیدند. آثار علمى ایشان از این قرار است. 1- الفوائد الرجالیه 2-المناسك 3- حاشیه كفایه كه مطبوع با كفایه مى‏باشد 4- حاشیه عروةالوثقى 5- كتاب الصلوه 6- كتاب الزكوة 7- كتاب الطهاره 8- رساله در ترتب 9- رساله‏اى در كر 10- رساله در رضاع 11- رساله در معناى حرفى و غیره (1358 -1305 ق)، عالم دینى، فقیه اصولى و مدرس. نسبتش به مشگین، از توابع اردبیل، مى‏رسد. براى فراگیرى علوم به اردبیل رفت و در 1328 ق به نجف مهاجرت كرد. او در محضر آخوند خراسانى و شیخ على قوچانى و شریعت اصفهانى و آقا سید محمدكاظم یزدى تلمذ نمود. در 1337 ق به كربلا رفت و در حوزه‏ى درس و بحث میرزا محمدتقى شیرازى شركت كرد. پس از درگذشت استادش، میرزاى شیرازى ثانى، به نجف بازگشت و به تدریس اصول و تصنیف پرداخت. وى سرانجام در كاظمین درگذشت. پیكرش به نجف منتقل و در صحن شریف علوى به خاك سپرده شد. از آثارش: «الفوائد الرجالیة»؛ «المناسك»؛ حاشیه بر «كفایة الاصول» آخوند خراسانى؛ حاشیه بر «مكاسب» شیخ انصارى؛ حاشیه بر «العروة الوثقى»؛ كتاب «الصلاة»؛ كتاب «الزكاة»؛ كتاب «الطهارة»؛ حاشیه بر «شرح منظومه سبزوارى»؛ رساله‏ى «الترتب»؛ رساله‏ى «الرضاع».[1]